Verlangen naar meer

Ik wil zo graag... de wereld binnen kunnen laten. De mensen, hun verhalen, hun energie, hun wezen. Nieuwe omgevingen, bossen, heides, stadjes, musea. 

Met het groeien van mijn herstel worden verlangens die met de jaren in slaap zijn gesukkeld, weer een beetje wakker.

Tegelijk ben ik zo blij, ik zou zeggen tevreden zelfs, met wat ik al weer kan. Mozaieken, tekenen. het allerbelangrijkste. Dagelijks een uur, steeds vaker nog wat meer (hoewel nooit zonder klachten en veel uren rust er tegenover). Af en toe een boek lezen. De schoonheid is overweldigend. Af en toe wat langer kletsen, helder en energiek genoeg om ervan te kunnen genieten.

En toch wil ik meer. Zoveel meer. Ik droom weg. Een opleiding volgen. In Italie. Heel de dag mozaieken, het ambacht goed leren van de meesters, onder Italiaanse zon, in Italiaanse sferen, met Italiaanse culinesse. Of een roadtrip maken, door de bergen. 

De kans dat dit ooit weer kan, is heel erg klein. Ik mag blij zijn als ik weer eens prettig door een Nederlands natuurgebied kan struinen. Alleen dat zou al fantastisch zijn.

Toch geniet ik van het voelen van het verlangen. Zonder begeren, met geaccepteerde grenzen, kan verlangen op zich een genot, en zelfs vervullend zijn. Ik vind mijn weg wel, om in het heel klein, binnen mijn mogelijkheden, iets te ervaren van wat zich in dat verlangen bevindt. Me ontwikkelen kan op zoveel manieren. Een andere omgeving, een bepaalde sfeer ervaren, ook. Net als verfijning, finesse, kwaliteit, vreugde, plezier en genot vinden. Heel goed afstemmen op het verlangen achter het verlangen, is het geheim. En dan improviseren, zonder scrupules.

Maar toch, wat zou het heerlijk zijn om gewoon de wereld weer te kunnen ontvangen. Erin te kunnen duiken. Spontaan te kunnen doen. En dat zonder ziek te worden, zonder pijn en diepe uitputting. Want eigenlijk zou dat vanzelfsprekend moeten zijn. Zoals het voor de meesten is, en ook voor mij altijd was, tot op zekere hoogte. Het blijft een heel groot gemis en verdriet. Gelukkig vergeet je met de tijd een beetje wat je mist. Maar als je er dan weer een beetje van proeft. O mama mia...

Dorpsfeestje: nu of nooit

Ik heb me voorgenomen om een paar minuutjes naar het eet-feest in ons dorp te gaan. Het is nieuw, georganiseerd met een fijne vibe, door jonge, ondernemende, idealistische mensen, met mooie muziek en lekker eten. Het verdient het om gesteund te worden. En ik wil aanhaken, al is het maar tien minuten. 

Kakafonie
Na een halve minuut vlucht ik het gebouw alweer uit. Gillende kinderen, vele gesprekken door elkaar en daar bovenop crazy piano's in een dramatisch galmende akoestiek. Ze vormen samen een oorverdovende kakafonie waar mijn brein geen hoofd- en bijzaken in kan onderscheiden. En omdat het dat automatisch wel probeert, loop ik in rap tempo leeg. Wegwezen hier. Ik ben hier niet aan toe.

Na enkele uren rust lees ik een stukje in het boek van Dai Carter, instructeur in het tv programma Kamp van Koningsbrugge. Het boek heet: Nu of nooit. Het beschrijft zijn levenservaring in het ontwikkelen van mentale kracht, vanuit zijn indrukwekkende loopbaan als Commando Speciale Operaties. Een heel andere wereld en daardoor een prikkelende, nieuwe context om mijn bestaande kennis vanuit te verdiepen. 

Commando
Het boek heeft net zo'n symphatieke balans tussen hard en zacht als het tweede seizoen van het genoemde tv programma. (ik experimenteer sinds kort met tv kijken) Ik leer zinnige dingen. Zoals hoe je een fixed mindset en een growth mindset ten aanzien van een uitdaging kunt hebben. Een eenvoudige quote van Dai die me pakt: "als ik uitdagingen uit de weg blijf gaan, zal ik nooit groeien".

Angstzweet
De volgende middag besluit ik opnieuw naar het evenement te gaan, dat over twee avonden is uitgespreid. Helemaal aan het begin dit keer. Ik reserveer en betaal vooraf een maaltijd voor mij en mijn metgezel. En zal dus lang genoeg moeten blijven om deze te bestellen, afwachten en opeten. Opeten en wegwezen. Is dat nou zo leuk voor mijn maatje, de organisatoren, de andere gasten en mijzelf? Nadat ik mijn betaalbevestiging ontvangen heb, schiet de stress me door het lijf. Ik ruik de penetrante geur van angstzweet onder mijn oksels. 

Een heftige kleurenwissel

Opeens komt er verdriet opzetten. Midden in de blijdschap om mijn zo gewenste, maar niet meer verwachte, herstel. Verdriet over de zwaarte van al die jaren. Verdriet dat ik al zo vaak gevoeld en geuit heb. Maar nu ik er niet meer midden in zit, komt er blijkbaar ruimte voor een andere gevoelslaag, die ik niet kan verwoorden. Of misschien is het meer een nieuwe ruimte voor de emotie om in te bewegen. Een nieuw stadium in verwerking.

Er ontstaat ook een nieuw perspectief op de hele situatie. Mijn eigen besef en erkenning van mijn kwetsbaarheid is altijd ruimhartig geweest. Maar toch, nu ik opkrabbel, al zoveel meer kan en ook nog steeds zoveel niet kan, oogt de miniemheid van wat ik al die tijd kon onvoorstelbaar. Nu de lijdensdruk verlicht wordt, zie ik van een afstandje nog duidelijker hoe groot hij was. Ik voel het minder, ik zie het beter.

De ontwikkeling en winst zijn enorm. Je zou verwachten dat ik deze dagen voortdurend op wolken loop, met elke stap vooruit die ik zet. Maar zo simpel is het niet. 

Het is -ook- een heftig veranderingsproces.

Nieuw... nieuw... nieuw...

Dinsdag: pittige neurovisuele training voor het eerst vanaf de hometrainer, met veel andere multitasking, daarna gerust, maar 's avonds nog een dik half uur schetsjes gemaakt.

Woensdag: 's ochtends anderhalf uur mozaiek gevoegd en 's middags nog een tijdje kleuren uitgezocht voor het volgende project.

Donderdag: 's ochtends ruim een uur (!) gekletst met de maatschappelijk werkster én 's middags nog met de kapster. 's avonds gerust maar ik voelde me niet heel slecht.

Vrijdag: bijna heel de dag gerust maar 's avonds twee uur geschreven op de computer.

En vanochtend heb ik ondanks klachten heel eigenwijs nog een uur geschreven. Want dat artikel over de neurovisuele training die mijn leven zo verandert, moest er nu echt uit. Waarna mijn hoofd heel hard protesteerde. Rusten, rusten, rusten dus. Echter, na twee uur voelde ik me weer zoveel beter, dat ik vrolijk op de fiets ben gestapt naar de Turkse slager in Alblasserdam. 

Dit is ongekend! Ik ben meteen even bij de Hema een agenda voor 2023 gaan kopen. Kiezen ging wel lastig met een toch wel moe hoofd. Maar voilá, de trainingen voor januari en februari staan er al in te shinen. Laat maar komen die toekomst, ik zie haar zeer rooskleurig tegemoet. The sky is the limit met de neurovisuele revalidatie van Eye4Health!

Neurovisuele revalidatie bij Eye4Health

Ik zou er een bank voor overvallen

(Tip: is dit onderwerp nieuw voor je, lees dan eerst de extra toelichting onderaan het artikel)
(Dit is een uitgebreid artikel)

Zoals ik al schreef, herstel ik, dankzij de neurovisuele revalidatietraining van Eye4Health. Dit is ongelofelijk. Na dertien jaar grotendeels leven als een kasplant, herstellen en (nog dieper) terugvallen, geen perspectief meer op echte verbetering, herstel ik. De verbeteringen zijn nu al geweldig. En ik ben nog lang niet klaar. Het is alsof ik genees van een ongeneeslijke ziekte (feitelijk is dat ook zo, want de reguliere geneeskunde heeft geen genezing voor hersenletsel, alleen maar revalidatie die feitelijk inhoud: ermee om leren gaan). In dit blog vertel ik hoe de training eruit ziet. 

De screening: het verlossende woord
In juni vorig jaar liet ik mijn neurovisuele functies screenen door de neuro optometrist van Eye4Health (onderdeel van Eye4Vision) in Ridderkerk. Het blijkt dat bij veel hersenletselpatienten (maar ook mensen met bijvoorbeeld ADD) deze functies verzwakt zijn, wat veel en soms ernstige problemen geeft op het gebied van prikkelverwerking, informatieverwerking, concentratie en de executieve functies van het brein, en daaruit voortvloeiend vermoeidheid en een breed scala aan lichamelijke, cognitieve en emotionele klachten. 

Ook bij mij bleek na allerlei ouderwetse en digitale testen het een en ander aan de hand. En ja, de training zou hier veel verbetering in brengen... Het moment dat Richard, de neuro optometrist dat zei, ging er zoveel door me heen. Honderd procent vertrouwen deed ik zijn advies niet, maar als het toch eens waar zou zijn? Zoals ook bij de schrijfster van het boek " Hersenschorsing" het geval was geweest. Ik moest het geloven.

Ik herstel!

De neurovisuele revalidatie training bij Eye4Health, die ik volg sinds juni 2021 en waarover ik binnenkort echt meer schrijf, werpt zijn vruchten af! Afgelopen zomer kon ik al wekelijks enkele uren per week mozaieken. En nu, eind oktober, kan ik al weer een paar extra uurtjes tekenen of schrijven. Ik heb voor het eerst in vele jaren met een vriendin een (heel klein en rustig) terrasje gedaan. En onderweg naar de therapie klets ik soms honderduit met mijn chauffeuse (en soms ook beter van niet). 

Ik fiets daarnaast, zonder gesloopt te worden, twee keer per week naar Alblasserdam voor mijn biologisch groentepakket en de Turkse slager. De Hema en kringloop zijn minder overweldigend dan voorheen. Een half uurtje onkruid wieden (vraagt veel focus van je brein) is in plaats van uitputtend nu bijna neutraal. Wandelen gaat energieker, net als de huishoudelijke karweitjes. Ik wordt steeds fitter wakker, stressbestendiger en ik kan beter tegen geluid. 

En, heel belangrijk, ik herstel sneller van een inspanning. De vele uren gedwongen rusten en niksen, zijn verminderd. Hoewel ik nog steeds heel beperkt ben, is mijn leven hierdoor enorm positief veranderd. Het is meer in beweging, en mijn dagen zijn meer gevuld. 

Mijn artistieke vuur laait hoog op. En moet zeer stevig getemd worden. Maar weer kunnen tekenen, mijn Grote Liefde, me daarin weer ontwikkelen, maakt me zo gelukkig.

Informatie en prikkels opnemen en verwerken (lezen, luisteren) gaat nog wel veel moeizamer dan expressie (schrijven, vertellen, tekenen). Ook gaat het opnemen van iets dat me erg raakt, boeit, of urgent is, makkelijker dan neutrale of saaie info. Mijn aandacht verschuiven van het een naar het ander (in een gesprek doe je niet anders), of aandacht verdelen, is ook nog zwaar. 

Maar daar wordt nog hard aan gewerkt! Het heeft alles te maken met een van de belangrijkste executieve functies van je brein, namelijk het kunnen sturen van je aandacht. Op een nieuwe test van mijn neuro optometrist scoorde ik onlangs schokkend laag. Aandacht, concentratie, wat een ingrijpend, alles beinvloedend vak apart is dat! Ook daarover later meer. 

Voor meer uitleg heb ik nu geen energie, maar deze fantastische ontwikkeling wilde ik toch alvast maar even melden. Ik ben zo blij!

(En ook zo verdrietig om mijn geluk niet met mijn Maatje te kunnen delen.)

Herstellen in een doodzieke wereld

Bij meerdere dierbaren is het crisis en ernstige ziekte.
In mijn omgeving zie ik vele grote problemen en ellende.
De Nederlandse maatschappij kampt met veel, enorme, belangrijke en fundamentele problemen die elk moment tot een crash en chaos van hier tot ginder lijken te zullen lijden.
Op wereldniveau is zoveel gaande, dat ik nauwelijks bevat hoeveel.
Dat alles onder de bijna (of helemaal?) existentiele dreiging van een klimaatcatastrofe (crisis is echt misleidend zwak en tijdelijk uitgedrukt).

En ondertussen herstel ikzelf op wonderlijke wijze. Na dertien jaar lijden en gevangenschap waar vrijwel niemand iets van begrijpt, krijg ik mijn leven terug (in de praktijk nog maar voor een heel klein deel, maar het voelt zoveel groter). 

Zoveel persoonlijk licht in zoveel omringende duisternis. Dit is lichtelijk desorienterend.

Er komt, na zo lang vervreemd te zijn geweest van de wereld, weer een beetje (voorzichtig!) ruimte voor die wereld, die echter extreem veranderd is t.o.v. de wereld die ik dertien jaar geleden achter me liet.

Misschien is dit wel gemakkelijker, dan, zelf 180 graden veranderd zijnde, terugkeren in een nauwelijks veranderde wereld.
Misschien is dealen met deze veranderende wereld voor mij ook wel gemakkelijker, doordat ik al zoveel losgelaten heb, al zoveel gerouwd heb. Ik denk het wel.

Maar pffff, it's big... it's damned big...

En ook weer niet. Als ik me niet laat meeslepen door wat te groot, ongrijpbaar en buiten mijn macht is. Als ik mijn wereld klein, realistisch en hier en nu hou. De liefde, de schoonheid, mijn veerkracht, mijn tempo, mijn waarden, mijn verbinding, mijn bezieling, mijn inspiratie, mijn intuitie, mijn integriteit, zijn er ook, vind ik steeds weer terug. En ik ben er zo dankbaar voor. 

Ik geef het aan mijn omgeving, op allerlei kleine manieren. En dat is, zolang ik nog zo hard aan het werken ben aan mijn herstel, genoeg. Ook al voelt dat vaak niet zo. Maar mijn voetafdruk is al minimaal. En activisme kan ik simpelweg niet aan. Het beste wat ik voor de wereld kan doen, is aansterken. 

Toch? Ik weet het gewoon niet. Want it's so damned big... 

Op een dag -na twaalf jaar- weet je het...

 ... je hebt een convergentie insufficientie (onder andere). En je kunt er iets aan doen.

Ik heb nooit scheel kunnen kijken. Wie had kunnen bedenken dat dit me ooit zoveel ellende zou geven? Nou, de neuro optometrist dus.