Blijbaar

Kneejend (Blitterswijcks dialect) tegen een weinig wind. Fietstassen vol aardappelen, kroten (Nieuw Lekkerlands dialect), palmkool, stoofperen en taugé. Naast me vliegt een spreeuw een stukje met me op. Ik kan zijn spikkels tellen. Over zijn koppie heen, langs zijn snavel, beleef ik zijn vlucht. Zoals hij over het golvend riet scheert, herinnert me aan kitesurfen. Iets uit een vorig leven. Even geniet ik weer van dat fantastische gevoel, zoevend over schuimkoppen op mijn fuchsia kleurige board, achter mijn fuchsia kleurige vlieger aan met liefst windkracht vijf, zes. Doorgaand tot de winterse zonsondergang achter windmolens en rokende pijpen van de Maasvlakte. Wauw, wat gaaf om dit op mijn memory stick mee te dragen.

De spreeuw buigt af en mijn blik volgt al fietsend het landschap naast me. Het riet stopt en er verschijnt een veldje met opvallend helder lichtgroen gewas. Of liever de afgesneden stompen ervan. Het knalt prachtig, bijna giftig, uit al dat warmbruine herfstgeel. Blijbaar is mijn vreugde over dit alles van mijn gezicht af te lezen. De ogen van een man die mijn blik passeert, lichten op en weerspiegelen mijn verwondering. Ik antwoord een gulle glimlach. En krijg ook die terug. De mooiste ontmoetingen duren vaak maar twee seconden. Dat is ruimschoots voldoende.

Het ijsvogeltje

Als ik in de problemen kom, kun je er donder op zeggen dat er acceleratie in het spel was. Versnelling, van mijn denken vooral, maar ook van mijn doen, bewegen, ademen. Gisteren, tijdens het wandelen, vertraagde ik dus weer eens bewust mijn pas. En mezelf. Acuut zag ik de hemelsblauwe flits van een ijsvogeltje over de sloot naderen, de hoek omvliegen en in de verte verdwijnen. (Of was het Superman?) Wie het ook was, het vertelde me: trager is goed. Vergenoeglijk wandelde ik nog trager voort, met deze speciale (misschien wel van Superman in hoogst eigen persoon afkomstige) boodschap in mijn kielzog. Tot ik me snuivend, en versnellend, bedacht: "tsss, moet je horen wie het zegt!!!" Om daarna maar weer nederig terug te keren tot het tempo van mijn menselijkheid. Ik ben nu eenmaal geen Superman. En zeker geen ijsvogeltje.